HALK EDEBİYATI
İslam medeniyeti etkisinde gelişen orta devre Türk Edebiyatı’nın bir kolu; kültür merkezinde toplanan aydınlar azınlığının, XI. yy.dan sonra Arap ve İran Edebiyatları’nın etkisinde yarattığı yüksek zümre edebiyatına karşılık, halk yığınları arasında doğan ve gelişen sözlü edebiyatın bütün ürünleri. Kültür anlaşmazlığı yüzünden aydın azınlık ile halk yığınlarının kesinlikle birbirinden uzaklaştığı dönemlerin (Anadolu’da XIII. yy.dan XX yy.a kadar) zorunlu sonucu olan Halk edebiyatının içine, hem anonim ürünlerin hepsi, hem bu gelenek içinde yetişen belli sanatçıların (aşıklar, saz şairleri, halk şairleri) kişisel eserleri girer. Başlangıçta kişisel bir yaratış olarak doğan, halkın bilinç ve hafızasında saklanarak ortakça kullanılan Halk edebiyatı ürünleri (atasözleri, deyimler, tekerlemeler, bilmeceler, masallar, ninniler, ağıtlar, türküler, destanlar, halk hikayeleri, meddah anlatıları, fıkralar, efsaneler, alkış ve kargışlar, maniler, seyirlik oyunlar, çocuk oyunları, karagöz ve orta oyunu v.b.) ile saz şairlerini sahipleri bilinen eserleri (koşmalar, destanlar, semailer, varsağılar, ilahi ve nefesler) Halk edebiyatı içinde toplanır. Sözlü gelenekle oluşarak yayılan aşık edebiyatı ürünleri, zamanla bireyliklerini yitirir; yaratıcıları halk hafızasında efsane ve menkıbeler arasında anılır; sahibi bilinen eserler de yüzyıllar sonra yazılı kaynaklara geçirildiği için değişik biçimler gösterir; bu eserlerden bir kısmı ise anonim halk şiirlerine dönüşür. Devamını okuyun »