Temel Örme Yapıları
Süprem:
Tüm iğnelerin ilmek oluşturmasıyla meydana gelen kumaşlardır. Tek sistemde tek iğne ve sadece tek çalışma şekli kullanılmasıyla elde edilirler.
Lakost:
Tek ve çift toplamalı lakost olarak iki şekilde elde edilir. Tek toplamalı lakost dört sistemde, çift toplamalı lakost ise altı sistemde oluşur. İki çeşit iğne ve iki çeşit çelik kullanılarak oluşturulurlar. Stabilitesi yüksek bir yapıya sahiptir. Devamını okuyun »
Örücü Makine Elemanları:
Makine üzerinde örme işlemini yapan, hareketli ve hareketsiz kısımlar örücü makine elemanlarını oluşturmaktadır. Örücü makine elemanları 4 kısımdan oluşmaktadır. Bunlar; :
a) Örme iğneleri,
b) İğne yatakları,
c) Kilit mekanizmaları,
d) İplik kılavuzu. Devamını okuyun »
Örme Makinelerinin Sınıflandırılması:
Örme makineleri sınıflandırılırken ilmek oluşturan iplik sistem sayısı, iğnelerin sıralanış şekli, iğnelerin kendi başlarına ve ipliklere göre hareket etme prensipleri göz önüne alınır. Daha detaylı bir sınıflandırmada ise iğne yatağı sayıları, ebatları, desenlendirme tertibatları, ürettikleri kumaş tipleri de sınıflandırma için kriter oluşturabilir. Devamını okuyun »
Temel Örmecilik:
İpliklerin tek başına ya da topluca çözgüler halinde örücü iğne ve yardımcı elemanlar vasıtasıyla ilmekler haline getirilmesi, bunlar arasında da yan yana ve boylamasına bağlantılar oluşturulması ile bir tekstil yüzeyi elde etme işlemine örmecilik adı verilir.
Örme kumaşlar, kullanılan iplik özellikleri, uygulama yapılan makine özellikleri olarak diğer kumaş elde etme yöntemlerine ve malzemelerine göre farklıdır. Örmecilikte elde edilen kumaşlarda, diğer tekstil yüzeylerine göre boyut stabilitesi yönünden daha esnek, daha elastik, daha yumuşak ve daha dolgun bir yapı gösterirler. Devamını okuyun »
Örmenin Türkiye’deki Yeri:
Bilindiği gibi örme mamül üretimi son yıllarda, 1950’lerde ileri batı ülkelerinde, 1970 yılından itibaren ise Türkiye’de hızlı bir üretim artışına girmiştir. Örneğin Almanya’da 1970-86 döneminde dokuma kumaş üretimi yalnızca % 30 artarken, aynı dönemde örme kumaş üretimindeki artış 10 katına çıkmıştır. Devamını okuyun »
Örmeciliğin Tarihi Gelişimi:
Örme işleminin, dolayısıyla örme dokularının ortaya çıkması, insanlığın ilk ve ilkel teknik uğraşmalarıyla çağdaş kökenli olduğu kabul edilmektedir. Bir kronolojik kaynakta örme dokusunun M.Ö. 5-6 yüzyılları arasında ve Orta Asya Türkleri ile Mısırlılar tarafından aynı zamanlarda ortaya çıktığı kaydedilmektedir. Ayrıca örücü elemanın da bugün hala kullanılmakta olan basit şiş, mil, tığ diye bildiğimiz 1589 M. Yılına kadar tüm örme işlemleri el-tığ ikilisi ile gerçekleştirilmekteydi. Ancak bu tarihte İngiliz din adamı W. Lee’nın ilk mekanik örme tezgahını ve ‘esnek uçlu’ örme iğnesini bulmasıyla örme tarihinde yeni bir dönem başladı. Yani örme işleminde makineleşme dönemi ve fakat bu zamanın ileri taassubu yüzünden uzun yıllar değerlendirilemedi. Bu buluş 1853 yılında Matheew Towsend’ın dilli-kancalı örme iğnesini bulması; sonraki yılların araştırmacıları tarafından 1867 tarihinde bu iğne ile donatılmış ilk örme makinesi, 1878 tarihinde aynı elemanla örme yapan ilk yuvarlak örme makinesinin geliştirilmesi tekstilde mekanik örmeciliğin sesini duyurmuş oldu. Devamını okuyun »
Geçmişten günümüze ev tekstil ürünleri:
Yüzyıllar boyunca değişik isimlerle anılan yazma, Anadolu’da yıllardan beri başörtüsü olarak bilinir. Fakat yazma, yalnızca başörtüsü değildir. Bu sanat dalının ürünleri yastık, yorgan yüzü, seccade, bohça, sofraaltı, yemeni, peşkir, mendil, kavuk örtüsü, av örtüsü gibi pek çok çeşitleriyle insanımızın günlük yaşantısının vazgeçilmez eşyası olmuştur. Yazma motifleri yıllardır ev tekstil ürünlerinde kullanılagelmiş, bunlar genç kızlarımızın çeyizlerinde hatta saray eşyaları arasında yer almıştır. Devamını okuyun »